گذر زمان

یادمه وقتی این وبلاگ رو ساختم ماههای آخر بارداری دخترم رو میگذروندم ، دختری که حالا جونم به وجودش بنده ، دختری که حالا همنفس مادرشه و قهرمان زندگیمونه .

دختر کوچولوی من امسال پیش دبستانی میره پ و من بی اندازه خوشحالم .

پارسا پسر دردانه مادر هم دیگه خوب راه دلبری رو یاد گرفته و دل و جان برای ما نذاشته ، چند روز دیگه تولد دوسالگی رو در پیش داره و من بی اختیار دستانم برای درآغوش کشیدنش هر لحظه و هرجا بازه بازه بازه .

از خداوند برای فرزندانم سلامتی و عاقبت بخیری آرزو میکنم .

روزنوشت های من...